Sollicitweeten

Twitter. Tot een aantal weken terug moest ik er nog niets van hebben. Gekke korte berichtjes, die ook nog eens 'opgeleukt' worden met allemaal gekke tekens. Ik kon me er weinig bij voorstellen en de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er ook eigenlijk niets van snapte. Niet hoe het werkt, maar ook niet waarvoor je het nodig zou kunnen hebben. De meeste berichten die ik voorbij zag komen schaalde ik in onder de noemer 'Interessant, maar is het echt nodig dat de hele wereld dit weet?'

Totdat ik begin augustus in het tijdschrift One een artikel las, wat zelfs de aanleiding is geweest voor dit blog. Twitter blijkt namelijk niet alleen een manier te zijn om in maximaal 140 tekens je dagelijkse belevenissen weer te geven, maar er zijn blijkbaar ook mensen die dit medium inzetten voor het uitbreiden van hun netwerk en het vinden van een baan. En zelfs met succes!

En dus werd het tijd. Tijd om mijn scepsis opzij te zetten en tijd om dit voor mij nog onbekende medium een kans te geven. Met behulp van een online Twitter Handboek maakte ik in een paar stappen een profiel aan en toen kon het grote twitteren beginnen.

Tja, dat bleek nog makkelijker gezegd dan getweet. Want waar begin je en hoe zoek je eigenlijk contacten? Het ligt voor de hand om eerst de mensen toe te voegen die je al kent, maar ja, dat breidt je je netwerk natuurlijk nog steeds niet mee uit. Dat werd zoeken dus. Gelukkig bestaat ook hiervoor een handig hulpmiddel genaamd: de Twittergids. Met deze telefoongids op het gebied van twittercontacten kan je met een paar klikken in contact komen met allemaal potentiële twittervrienden die uit hetzelfde nestje komen als jij, of in ieder geval een voorkeur hebben voor hetzelfde zangzaad.

Zo gezegd, zo gedaan. Met wat nieuwe contacten in de media, communicatie en evenementenbranche kon mijn social job hunt op het twittervlak beginnen. Mijn eerste tweet? Over dit blog natuurlijk! Als ik Twitter ga gebruiken, dan kan ik het maar beter meteen zo efficiënt mogelijk inzetten. Met als twitternaam @socialiciteren bedacht ik mij dat ik er geen gras over zou laten groeien. Ik twitter met een missie en mijn doel is die missie te laten slagen ook!

Een paar weken en een twintigtal tweets later begint bij mij de scepsis echter weer toe te slaan. Berichten plaatsen en mensen volgen is niet zo lastig. Zelf een achterban creëren en met goede, interessante tweets komen wel. Misschien komt het doordat ik mij er nog niet genoeg ik heb verdiept of dat ik er wellicht nog niet genoeg tijd in heb gestoken, maar met (letterlijk) een handjevol volgers heb ik tot nu toe nog niet echt het  gevoel dat ik via deze weg ook maar ik de buurt van een baan ga komen. Zou ik mijn tweets wat moeten 'verpersoonlijken' of juist nog strategischer en doelgerichter te werk moeten gaan?

Hoe hard ik ook broed, het juiste idee wil er nog niet uitkomen.
Misschien wil ik ook wel te veel te snel. Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is, en mijzelf een beetje kennende zit enige ongeduld wel in de aard van dit beestje. Gelukkig staat naast ongeduld ook doorzettingsvermogen in mijn persoonlijke woordenboek, dus besluit ik nog niet op te geven, maar juist tijd te nemen om mijn vleugels uit te slaan en Twitter nog beter te gaan verkennen. Beginnend bij het artikel 4 manieren om een baan te zoeken via Twitter.

Heb jij nog tips of wil je mij volgen? Laat dan een reactie achter, mail naar desocialjobhunt@hotmail.com of - jawel - laat een tweet achter op @socialiciteren.