A social confession

Nu ik tijdelijk weer parttime aan het werk ben en daardoor aanzienlijk minder actief ben op dit blog, kan ik er niet meer omheen: ik moet jullie wat bekennen. Met schaamrood op mijn kaken en mijn hoofd verborgen achter de pc, moet ik aan jullie toegeven dat deze social job hunter heel 'asociaal' nog geen internet op haar telefoon heeft en in het bezit is van een mobiel apparaat dat verre van 'smart' genoemd kan worden.

Voor mij geen geping, WhatsApp of digitaal gescrabble, maar slechts keuze uit twee simpele opties: bellen of sms'en. Deze keuze is overigens geheel bewust. De reden dat ik namelijk geen iPhone of andersoortig slim apparaat heb, is puur vanwege het feit dat ik tot nu toe nog niet het gevoel heb daar iets aan te missen. Achter de computer zitten doe ik al genoeg en als ik ook daarbuiten nog eens constant op een beeldschermpje moet gaan koekeloeren, ben ik bang dat ik straks helemaal niet meer loskom van al die electronische apparaten.

Natuurlijk weet ik dat ik er ook ooit een keer aan zal moeten geloven. Een hardcore tegenstander ben ik niet en de kans zit er dik in dat ik ooit vanwege een baan op de slimme toer zal moeten gaan of bij het uitkiezen van een nieuwe telefoon überhaupt weinig andere opties zal hebben.

Toch blijf ik het een beetje een dubbel iets vinden. Ik vind dat ik best zonder kan, maar merk dat de wereld om mij heen steeds meer afgestemd wordt op het feit dat iedereen altijd en overal bereikbaar en online is.

Helemaal nu ik druk bezig ben een baan via het sociale netwerk te vinden, kom ik erachter dat zo'n smartphone af en toe best wel handig kan zijn. Daar waar ik tot twee weken geleden namelijk alle tijd had om veel achter de computer te zitten en al mijn social media sites bij te houden, merk ik dat het er nu langzaam een klein beetje bij inschiet. Op werk ben ik bezig met andere zaken en als ik dan thuis ben, heb ik niet heel veel zin om wederom achter de computer kruipen en alle updates bij te lezen en te beantwoorden. Met een smartphone daarentegen kan je altijd en overal kort je e-mails lezen, een twitterbericht versturen of een WhatsApp de lucht in slingeren.

Het stiekeme gevaar dat in dat 'altijd online' zijn, is echter wel dat je je vrienden en contacten alleen nog maar gaat bijhouden via de social media en niet meer op de 'normale' sociale manier. Hoewel ik zeker denk dat social media een grote rol kan spelen in het bijhouden van contacten en het vergroten van je netwerk, denk ik dat ook direct en face-to-face contact zeker niet vergeten moet worden. Op ouderwets op mensen afstappen en je gezicht laten zien, daar kan geen App tegenop.

Ik heb dan ook besloten het jachtgebied van mijn social job hunt bij deze wat verder uit te breiden. Niet alleen de social media komen aan bod, maar ook de andere sociale manieren van zoeken, jagen en netwerken. Om te beginnen bij de Maria Business Borrel aanstaande vrijdag bij Sociëteit de Vereeniging in Utrecht. Borrelen en netwerken, dat klinkt nog eens als een aantrekkelijke combinatie! Bij deze zet ik dus mijn smartloze telefoon op stil, neem een drankje en dompel mij totaal App-elig onder in het live getwitter van de menigte. Op een sociaal avondje. Proost!

Ps: Zelf je mening geven over smartphones? Vul dan de poll in, laat een reactie achter, of mail naar desocialjobhunt@hotmail.com

Kleine social update

Echte social skills. Je zou soms haast vergeten hoe belangrijk deze zijn en - ook in dit digitale tijdperk - blijven.

Zo had ik enige tijd geleden gesolliciteerd op een leuke functie cultuursector. Een tijdelijke en parttime baan weliswaar, maar daar mag je in deze tijden van economische crisis niet over vallen. De vacaturetekst sprak mij ontzettend aan, de instelling was leuk, dus ik ging dezelfde dag nog aan de slag om vol enthousiasme een spetterende brief te schrijven.

Nadat de mail met brief en cv (overigens zonder foto!) waren verstuurd, kon het grote wachten beginnen. Een week ging voorbij. Twee weken. Drie weken.

Drie en een halve week later had ik nog steeds niets gehoord. Hoewel dit helaas wel eens vaker voorkomt, besloot ik toch de stoute schoenen aan te trekken en er even achteraan te bellen. De afwijzing hing wellicht dan wel in de lucht, maar wie niet waagt die niet wint, en als ik dan toch afgewezen moet worden; dan wel graag mét bericht!

Vijf minuten later had ik de contactpersoon aan de lijn. 'Dat is vreemd', zei hij, 'we zijn inmiddels al even bezig met de procedure dus je had al wel bericht moeten hebben gehad'. Wat blijkt, er is iets mis gegaan en - inderdaad - mijn afwijzing is nooit aangekomen. Nou, daar was ik mooi klaar mee. Voor de functie overgekwalificeerd, maar in de stapel reacties ondergeschoven.

Toen kwam echter het mooie: nu meneer contactpersoon toch weer even naar mijn gegevens aan het kijken was, raakte hij alsnog geïnteresseerd. Ze waren dan al wel bezig met de procedure, maar een geschikte kandidaat hadden ze nog niet. Of ik de dag erna dus alsnog op gesprek wilde komen?

Zo gezegd zo gedaan. Nog geen 24 uur na mijn kordate telefoongesprek zat ik aan tafel bij de mensen die mij in eerste instantie in een stapel van 150(!) brieven verloren waren. Hoezo brutalen hebben de halve wereld? Als je er zelf geen werk van maakt, maak je ook nooit kans op werk.

En dus mag ik bij deze vol trots aan u melden: ik heb de baan gekregen! Meteen volgende week mag ik aan de slag. Als dat geen sociaal succesverhaal is?

Nu hoor ik u wellicht al denken: betekent dit ook het einde van dit blog? Ik kan u geruststellen: nee, dit zal zeker niet mijn laatste blogbericht zijn. Hoewel mijn social job hunt al voor de helft geslaagd is, blijven er nog genoeg 'werkbare' uren liggen. Bovendien ben ik pas net de wereld van het 'socialiciteren' aan het ontdekken en weet ik zeker dat hier nog meer kansen op mij liggen te wachten.

En zoek ik dus verder: verder naar een tweede baan en verder naar mogelijkheden als deze functie straks weer afloopt. Mijn eerste konijntje is dan wel geschoten, maar de jacht is nog zeker niet voorbij!

Een schrale troost

Al bezig met met mijn social job hunt las ik zojuist op NU.nl dit bericht.

Er zijn op dit moment meer dan een half miljoen mensen werkloos. Een trieste boodschap, maar toch ook wel weer een met voor mij een schrale troost: ik ben in ieder geval niet de enige.

Smile! Lachend naar een baan

Wie zich als werkzoekende een weg baant door het sociale media land, komt er vroeg of laat niet omheen: de profielfoto. Bij welke vacaturebank je je ook aanmeldt, of waar je ook een profiel aanmaakt; vrijwel overal wordt gevraagd of je ook een leuk plaatje van jezelf wilt toevoegen.
Maar niet alleen op social media sites als Facebook, LinkedIn of Twitter vliegen de fotoverzoeken je om de oren. Ook bij openstaande vacatures komt het steeds vaker voor dat je  naast je cv en motivatiebrief ook een pasfoto moet meesturen om te kunnen solliciteren.

Beeld en beeldvorming. Het lijkt tegenwoordig steeds belangrijker te worden. Maar hoe slim is het eigenlijk om met je sollicitatie een foto mee te sturen? Draagt dit daadwerkelijk iets bij of is het onzin en moet de inhoud - en niet het uiterlijk - de werknemer over de streep trekken?

Een foto op je cv, ja of nee? Een kleine internet-speurtocht laat zien dat de meningen over dit onderwerp behoorlijk verdeeld zijn. Aan de ene kant zijn er mensen die een foto zien als een positief visitekaartje en als een toegevoegde waarde op je personal brand. Aan de andere kant is er een grote groep die deze manier van beeldvorming ziet als uiterlijke discriminatie, oppervlakkige benadering en bovendien volgens de  NVP sollicitatiecode niet verplicht.

Niet verplicht, maar wel vaak gewenst. Hetzelfde maar dan net anders geldt ook voor persoonlijke profielen op sites als LinkedIn en Twitter. Daar waar je bij het sturen van een cv meestal nog zelf kan bepalen of je wel of geen foto meestuurt, kom je er bij deze sociale media sites eigenlijk niet omheen (tenzij je je graag met een anoniem 'ei' of grijs vierkant wilt profileren). Een goede foto is de basis van je profiel en - of je nu wilt of niet - vaak het eerste waar een eventueel toekomstig werkgever naar kijkt.

Bron: Geekologie


Maar wat als je besluit een foto van jezelf te plaatsen? Waar moet je dan op letten? Op zomerse vakantiekiekjes kun je er namelijk wel erg goed uitzien, maar heel erg representatief zijn ze natuurlijk niet. Gelukkig zijn voor dit soort vragen wel wat tips te vinden en zijn er tegenwoordig zelfs speciale fotostudio's die zich gespecialiseerd hebben in het maken van de 'perfect profile picture'.

En dus moet ik er wellicht ook maar aan geloven. Hoewel ik er zelf nog niet echt uit ben of een pasfoto op mijn cv echt een meerwaarde biedt bij het zoeken naar een baan, ben ik wel bereid deze 'test' aan te gaan. Wat zal er gebeuren als ik de helft van mijn sollicitaties mét foto verstuur en de andere helft niet? Zal het verschil maken? Ik ben benieuwd!

Is alleen nog de vraag: waar haal ik de juiste profielfoto vandaan? Ik heb wel eens zelf een poging gewaagd, maar met fotogenieke genen die ver te zoeken zijn en verder alleen plaatjes die niet 'profile proof' zijn (lees: met zonnebril, te klein, te onscherp), kwam ik steeds weer uit op dezelfde duffe foto's. Daar ga ik mijn test natuurlijk niet mee laten slagen!

Bij deze dus een oproep aan alle mensen die wél in het bezit zijn van fotografisch talent: zou jij mij misschien aan zo'n mooie profielfoto zouden kunnen helpen? Het hoeft zeker niet heel professioneel, zolang je maar een beter spontaan en representatief resultaat weet neer te zetten dan ik zelf.
Mocht je mij willen helpen, stuur dan een mailtje naar desocialjobhunt@hotmail.nl. Vanzelfsprekend zal het resultaat samen met jouw naam (en eventueel de naam van je bedrijf) als beloning op deze site vermeld worden!

Zelf je mening geven over foto's, profielen en solliciteren? Vul dan hiernaast de nieuwe poll in of laat een reactie achter onderaan dit bericht.

JobBloggen

Social Media. Zo weet je er nog maar weinig van en zo zit je er midden in.
Terwijl ik druk bezig ben mijn LinkedIn profiel te updaten en alle ins en outs wat betreft hash-tags en trending topics onder de knie probeer te krijgen, zou ik haast vergeten dat het meest voor de hand liggende social medium gewoon voor mijn neus ligt: dit blog!

Bij deze dus een korte introductie van wie ik ben, wat ik heb gedaan en en naar wat voor baan ik op zoek ben. Voel je vrij deze post door te sturen en mocht je eventueel verdere vragen hebben, dan kan je mij mailen op desocialjobhunt@hotmail.nl  

---------------------------------------------------------------------------------------------------
Profiel:
Geboren als kerstkindje op 25 december 1984, te Heerlen, was ik van jongs af aan al een echte spring in het veld. Nieuwe dingen ontdekken, nieuwe dingen ondernemen: stil zitten was niets voor mij en nog steeds ben ik iemand die het liefst meterslange to-do-lijstjes maakt en probeert zoveel mogelijk ideeën en dromen te realiseren.

Na het afronden van mijn VWO, wist ik nog niet zo goed wat ik nu precies wilde gaan studeren en besloot mijn backpack te pakken en er eerst een jaar op uit te trekken. Het werd een fantastische ervaring, waarbij ik niet alleen veel mensen heb ontmoet, maar ook heb geleerd wat hard fysiek werken is (lees: 7 dagen per week fruit plukken).

Teruggekomen in Nederland koos ik ervoor om in Nijmegen te starten met de studie Algemene Cultuurwetenschappen. Een brede studie, die bovendien paste binnen een van mijn grootste interessegebieden: kunst & cultuur. De studie zelf was erg leerzaam, maar ik merkte dat ik buiten al die theoretische lesstof toch wat miste. Goed kunnen leren, bestuderen en analyseren is natuurlijk fijn, maar wat kan ik straks met al die kennis in de praktijk?

Met niemand die mij een duidelijk antwoord kon geven op bovenstaande vraag, besloot ik zelf het antwoord te gaan zoeken en mijn horizon te verbreden. Zo heb ik een half jaar lang communicatievakken gevolgd aan de oostkust van Amerika, ben ik verslaggever/reporter geweest voor een regionale nieuwszender en heb ik tijdens mijn master stage gelopen bij Kunstbende Utrecht.

Eenmaal afgestudeerd had ik geluk en kon ik vrijwel direct aan de slag bij Kunst Centraal. Hier heb ik anderhalf jaar lang met veel plezier gewerkt, tot de grote bezuinigingen eraan kwamen en mijn baan op de tocht kwam te staan. Ik besloot dit proces niet af te wachten en koos mijn eigen pad: samen met mijn vriend een half jaar op reis. Een droom die uitkwam en een ervaring die ik voor geen goud had willen missen.

En nu sta ik hier, terug in Nederland, 27 jaar jong, en vol energie om met een nieuwe uitdaging aan de slag te gaan. Nu alleen nog die baan vinden!


Werkervaring (zie voor volledige beschrijving mijn LinkedIn-profiel):

• 2010 - 2012 Medewerker Kunst- en Cultuurbemiddeling, Kunst Centraal
• 2010 - 2010 Onderzoeksmedewerkster, De Lindenberg Huis voor de Kunsten
• 2009 - 2010 Redacteur/Verslaggever, Kanaal13 TV
• 2008 - 2009 Projectmedewerker en onderzoeksstagiaire, Kunstbende Utrecht

Kwaliteiten:
Ik ben enthousiast, leergierig, een harde werker en communicatief sterk. Ik pik snel dingen op en als ik ergens voor ga, dan doe ik dat ook voor de volle 100%. Ik ben een doorzetter en sterk op organisatorisch vlak. Ik ga graag nieuwe uitdagingen aan en kom het beste tot mijn recht in een organisatie waarbij ik al mijn verschillende kwaliteiten actief kan inzetten.

Wat zoek ik:
Hoewel ik een brede achtergrond heb ik de kunst-, en cultuursector, ben ik niet alleen in deze branche op zoek. Mijn sterke punten liggen voornamelijk op communicatief vlak en ik ben er de afgelopen jaren steeds meer achter gekomen dat dit ook het vakgebied is waar mijn hart ligt. Schrijven, bezig zijn met tekst, nieuwe ideeën op papier uitwerken. Graag zou ik aan de slag gaan bij een bedrijf waar ik deze tekstuele kwaliteiten kwijt kan en verder kan ontwikkelen.
Daarnaast spreekt ook de functie van project- of evenementmedewerker mij erg aan. Regelen en organiseren zit in mijn bloed en ik vind het fijn om gericht naar iets toe te werken. Dit hoeft overigens niet persé een groot evenement te zijn, maar kan ook op intern vlak of met een project binnen een organisatie zelf. Zolang ik mijn veelzijdigheid kwijt kan, ben ik als werknemer erg tevreden.

Inspirerende quote:
'The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams' - Eleanor Roosevelt

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tot zover mijn eerste officiële Social Job Hunt. Het wordt tijd om ook aan mijn 'live' sociale contacten aandacht te besteden! Fijn weekend en vergeet niet nog op de poll aan de rechterkant te stemmen!

Start van een sociale zoektocht

Precies 7 weken ben ik nu werkloos. Bijna twee maanden, waarin ik in totaal minstens 40 brieven heb geschreven, 3 gesprekken heb gehad, 31 afwijzingen binnen heb gekregen, en een nieuwe status heb verworven als de perfecte huisvrouw (niet te verwarren met de gelukkige huisvrouw).

Het blijkt lastiger dan gedacht: een baan vinden. Op zich zijn er vacatures genoeg, maar het probleem zit hem in het aantal werkzoekenden. De standaard afwijzing die ik dan ook krijg is: 'Wegens het overweldig aantal reacties, hebben wij moeten besluiten alleen de kandidaten uit te nodigen die het beste aansluiten bij ons profiel. Helaas behoort u niet tot de geselecteerde kandidaten.'

Wie een baan wilt, moet in een profiel passen. En dat doorpassen gebeurt meestal op basis van een cv. Heeft Pietje opleiding A, dan mag hij op de stapel 'ja'. Blijkt hij echter slechts alleen werkervaring C en D te hebben, dan schuift hij gewoon weer terug naar de stapel 'nee'. Werkgevers hebben keuze te over en mocht jij te groot, klein of anderszijds 'niet passend' worden gevonden; geen probleem, voor jou tien anderen.

En dus schrijf je verder. De ene brief na de andere. Je loopt je cv nog een keer door, scherpt hier en daar wat aan en blijft hopen dat je een keer wel 'profieloverschrijdend' blijkt te zijn. De volhouder wint. Toch?

Maar wat als dit niet blijkt te werken? Wat als zelfs die foutloze brief en het keurige cv niet meer voldoende zijn om op gesprek te komen (laat staan een baan te krijgen)? Wat is er dan nog mogelijk? Kun je dan nog wel meer doen?

Bovenstaande vragen heb ik mij de afgelopen weken meerdere malen gesteld. Totdat ik gisteren in het tijdschrift Esta van begin 2012 een artikel tegenkwam over 'het nieuwe solliciteren'. 'Social solliciteren werkt', stond er op de cover. Heel leuk en aardig, maar ik werd vooral getrokken door het korte stukje waarin één van de geïnterviewden vertelt dat zij dankzij een twitterbericht binnen 10 dagen een nieuwe baan gevonden had! Dat wil ik ook wel!

Nu zal bovenstaand voorbeeld natuurlijk een uitzondering zijn en weet ik ook wel dat je met één twitterbericht nog geen droombaan zal oogsten. Maar lucky shot of niet, mijn interesse is gewekt. Social solliciteren: zou het echt werken? Ik besluit het erop te wagen. Vanaf nu niet alleen brieven meer, maar actief aan de slag met social network sites, online netwerken en sollicitweeten. Wie niet waagt, die niet wint.

Of deze sociale zoektocht ook daadwerkelijk zijn vruchten zal afwerpen, dat zal de komende weken moeten blijken. Op dit blog zal ik alles bijhouden en mijn sociale bevindingen beschrijven. Mijn twitteraccount (@socialiciteren) is inmiddels aangemaakt, dus bij deze verklaar ik de Social Job Hunt voor geopend!

(*Wat vind jij van solliciteren met behulp van social media? Vul de poll in rechts van dit bericht!*)