Zo had ik enige tijd geleden gesolliciteerd op een leuke functie cultuursector. Een tijdelijke en parttime baan weliswaar, maar daar mag je in deze tijden van economische crisis niet over vallen. De vacaturetekst sprak mij ontzettend aan, de instelling was leuk, dus ik ging dezelfde dag nog aan de slag om vol enthousiasme een spetterende brief te schrijven.
Nadat de mail met brief en cv (overigens zonder foto!) waren verstuurd, kon het grote wachten beginnen. Een week ging voorbij. Twee weken. Drie weken.
Drie en een halve week later had ik nog steeds niets gehoord. Hoewel dit helaas wel eens vaker voorkomt, besloot ik toch de stoute schoenen aan te trekken en er even achteraan te bellen. De afwijzing hing wellicht dan wel in de lucht, maar wie niet waagt die niet wint, en als ik dan toch afgewezen moet worden; dan wel graag mét bericht!
Vijf minuten later had ik de contactpersoon aan de lijn. 'Dat is vreemd', zei hij, 'we zijn inmiddels al even bezig met de procedure dus je had al wel bericht moeten hebben gehad'. Wat blijkt, er is iets mis gegaan en - inderdaad - mijn afwijzing is nooit aangekomen. Nou, daar was ik mooi klaar mee. Voor de functie overgekwalificeerd, maar in de stapel reacties ondergeschoven.
Toen kwam echter het mooie: nu meneer contactpersoon toch weer even naar mijn gegevens aan het kijken was, raakte hij alsnog geïnteresseerd. Ze waren dan al wel bezig met de procedure, maar een geschikte kandidaat hadden ze nog niet. Of ik de dag erna dus alsnog op gesprek wilde komen?
Zo gezegd zo gedaan. Nog geen 24 uur na mijn kordate telefoongesprek zat ik aan tafel bij de mensen die mij in eerste instantie in een stapel van 150(!) brieven verloren waren. Hoezo brutalen hebben de halve wereld? Als je er zelf geen werk van maakt, maak je ook nooit kans op werk.
En dus mag ik bij deze vol trots aan u melden: ik heb de baan gekregen! Meteen volgende week mag ik aan de slag. Als dat geen sociaal succesverhaal is?
Nu hoor ik u wellicht al denken: betekent dit ook het einde van dit blog? Ik kan u geruststellen: nee, dit zal zeker niet mijn laatste blogbericht zijn. Hoewel mijn social job hunt al voor de helft geslaagd is, blijven er nog genoeg 'werkbare' uren liggen. Bovendien ben ik pas net de wereld van het 'socialiciteren' aan het ontdekken en weet ik zeker dat hier nog meer kansen op mij liggen te wachten.
En zoek ik dus verder: verder naar een tweede baan en verder naar mogelijkheden als deze functie straks weer afloopt. Mijn eerste konijntje is dan wel geschoten, maar de jacht is nog zeker niet voorbij!
Vijf minuten later had ik de contactpersoon aan de lijn. 'Dat is vreemd', zei hij, 'we zijn inmiddels al even bezig met de procedure dus je had al wel bericht moeten hebben gehad'. Wat blijkt, er is iets mis gegaan en - inderdaad - mijn afwijzing is nooit aangekomen. Nou, daar was ik mooi klaar mee. Voor de functie overgekwalificeerd, maar in de stapel reacties ondergeschoven.
Toen kwam echter het mooie: nu meneer contactpersoon toch weer even naar mijn gegevens aan het kijken was, raakte hij alsnog geïnteresseerd. Ze waren dan al wel bezig met de procedure, maar een geschikte kandidaat hadden ze nog niet. Of ik de dag erna dus alsnog op gesprek wilde komen?
Zo gezegd zo gedaan. Nog geen 24 uur na mijn kordate telefoongesprek zat ik aan tafel bij de mensen die mij in eerste instantie in een stapel van 150(!) brieven verloren waren. Hoezo brutalen hebben de halve wereld? Als je er zelf geen werk van maakt, maak je ook nooit kans op werk.
En dus mag ik bij deze vol trots aan u melden: ik heb de baan gekregen! Meteen volgende week mag ik aan de slag. Als dat geen sociaal succesverhaal is?
Nu hoor ik u wellicht al denken: betekent dit ook het einde van dit blog? Ik kan u geruststellen: nee, dit zal zeker niet mijn laatste blogbericht zijn. Hoewel mijn social job hunt al voor de helft geslaagd is, blijven er nog genoeg 'werkbare' uren liggen. Bovendien ben ik pas net de wereld van het 'socialiciteren' aan het ontdekken en weet ik zeker dat hier nog meer kansen op mij liggen te wachten.
En zoek ik dus verder: verder naar een tweede baan en verder naar mogelijkheden als deze functie straks weer afloopt. Mijn eerste konijntje is dan wel geschoten, maar de jacht is nog zeker niet voorbij!
Joehoeee! Ik zit alles bij te lezen, en zie dat je een baantje hebt! Gefeliciteerd, je bent al verder dan 2 miljoen anderen! Ik hoop dat het je bevalt, en je weet wat ze zeggen: als je al met een voet binnen staat... sta je vooraan als er intern nog iets vacant komt. Succes!
BeantwoordenVerwijderen